Wat begon als een bijbaantje op zijn veertiende, groeide uit tot veel meer dan alleen werken op zaterdag. Acht jaar lang was Ruben een vertrouwd gezicht bij Brink Staalbouw in Nijverdal. Van vegen met de hand tot het aansturen van de zaterdagploeg. Nu is het tijd om het stokje over te dragen. Maar afscheid nemen? Dat valt hem toch best zwaar.

Hoe het allemaal begon

We gaan acht jaar terug in de tijd. Ruben is dan pas 13 jaar als hij via Jan Dirk, die hij kent van de kerk, hoort over Brink Staalbouw. Hij ziet het wel zitten om daar op zaterdag aan de slag te gaan. Eén probleem: hij mag pas vanaf zijn veertiende aan de slag. Lang hoeft Brink niet te wachten, want vlak na zijn veertiende verjaardag staat Ruben al klaar voor zijn eerste werkdag.

Zijn eerste werkzaamheden? Vegen. Eerst gewoon met de hand en later mocht hij met de veegwagen aan de slag. Al moest hij nog wel even wennen aan hoe alles werkte. “Op mijn eerste werkdag had ik de pauze gemist. Ik hoorde wel een bel, maar had geen idee dat die ook voor mij bedoeld was!” Gelukkig had Ruben de smaak al snel te pakken. Wat begon met schoonmaken, groeide uit tot steeds meer verantwoordelijkheden.

Van zaterdaghulp naar zaterdagchef

Na drie jaar kreeg Ruben een nieuwe rol: zaterdagchef. Hij was voortaan verantwoordelijk voor de zaterdagploeg. En dat betekende niet alleen het werk verdelen en zorgen dat alles goed verliep, maar ook sollicitatiegesprekken voeren en collega’s achter de broek aan zitten. Dat leverde genoeg mooie verhalen op.

“De eerste keer dat ik helemaal alleen een sollicitatiegesprek mocht voeren, kwam er meteen een moeder mee. Dat was toch wel een beetje ongemakkelijk”, vertelt Ruben lachend. Ook het wakker bellen van collega’s hoorde er af en toe bij. Want ja, niet iedereen stond op zaterdagochtend even fris en fruitig naast zijn bed. En werd Ruben zelf weleens wakker gebeld? “Dat is gelukkig op één hand te tellen!” In acht jaar tijd heeft hij genoeg meegemaakt.

Meer dan alleen werken

Als we Ruben vragen naar zijn mooiste herinneringen, hoeft hij niet lang na te denken. Het zijn vooral de momenten buiten het gewone werk om die hem zijn bijgebleven. “De bedrijfsfeestjes waren altijd geweldig. Van kerstborrels tot dagjes weg. Ook het karten met de zaterdagjongens en het bedrijfsvoetbal waren erg leuk!” Maar één moment springt er voor hem echt uit: het karten in de hal bij Brink zelf. Een herinnering die hij niet snel zal vergeten.

Toch zit het plezier voor Ruben niet alleen in de uitjes. Ook op de werkvloer voelde hij zich vanaf het begin thuis. “Ik heb het hier altijd fijn gehad. Als ik doordeweeks tijd had, mocht ik gewoon komen werken. Er was altijd wel iets te doen. En niet alleen vervelende klusjes, maar gewoon echt werk.” Ook de praktische dingen waren volgens Ruben altijd goed geregeld. Van werkkleding en veiligheidsschoenen tot de broodjes in de pauze.

Ook thuis bleef zijn enthousiasme niet onopgemerkt

Dat Ruben het naar zijn zin had, merkten ze thuis ook. Al was zijn vader in het begin nog niet meteen overtuigd. “Toen Ruben voor het eerst vroeg of hij bij Brink mocht werken, was ik terughoudend. Hij was nog maar 14 jaar en het was voor ons een nieuw bedrijf in Nijverdal.”

Na contact met Brink besloot zijn vader toch eens langs te gaan. En dat bezoek veranderde zijn beeld. “Ik was positief verrast. Door de jaren heen heeft het me altijd verbaasd hoeveel jongeren er kwamen werken en hoe enthousiast Ruben bleef. Ik heb hem nooit met tegenzin naar zijn werk zien gaan.”

Volgens zijn vader is Brink Staalbouw een mooi voorbeeld van hoe je jongeren enthousiast kunt maken voor werk. “De ruimte en mogelijkheden om te werken waren groot en alles was goed verzorgd. Jonge jongens horen er echt bij. Ik heb Brink vaak als voorbeeld genoemd van hoe je jonge mensen enthousiast maakt.”

En nu Ruben vertrekt, vindt ook zijn vader dat jammer. Al begrijpt hij zijn keuze helemaal.

“Zelfs ik vind het jammer dat dit hoofdstuk wordt afgesloten. Ik hoop dat zijn broertje hem straks mag opvolgen!”

Acht jaar later: tijd voor een nieuw hoofdstuk

Van een jongen van 14 met een bezem in zijn handen tot zaterdagchef met een eigen ploeg. In acht jaar tijd heeft Ruben niet alleen veel geleerd, maar ook vriendschappen opgebouwd en herinneringen gemaakt.

Nu is het tijd om zijn bijbaan af te sluiten en het stokje over te dragen aan de volgende zaterdagchef. Dat doet hij met een dubbel gevoel. Want wat ooit begon als een simpel bijbaantje, voelt inmiddels als familie.

Ruben, bedankt voor je inzet, gezelligheid en alle mooie zaterdagen! We gaan je missen. 💙